Przestrzeń CIELab

Podstawowa dla systemu zarządzania barwą przestrzeń Lab jest stosunkowo łatwa do zrozumienia. Zasada budowy opiera się na trzech osiach a, b oraz L

Oś pionowa L - odpowiada za jasność (Lightnes) barwy - u dołu czerń - u góry biel - skala mierzy 100 jednostek.

Dwie pozostałe osie a oraz b reprezentują:
a - barwy od zielonej (-) przez biel w środku do magenty (+)
b - od niebieskiej (-) przez biel do żółtej (+) 

Dla barw neutralnych wartości a oraz b wynoszą zero. W miarę oddalania się od osi pionowej nasycenie barw rośnie. Przykładowo jeżeli próbka białego papieru ma wartość a=2 to mamy do czynienia z papierem lekko zażółconym, a gdy a= -4 to jest to papier niebieskawy.

W praktyce przestrzeń Lab jest zapisem w układzie kartezjańskim (współrzędnych prostokątnych) biegunowego (polarnego) układu LCH.

Historycznie przestrzeń CIELab zdefioniowana w 1976 przez CIE (Międzynarodową  Komisję Oświetleniową) poprzez modyfikację przestrzeni Lab stworzonej w 1948 r. przez Huntera.

Zakładano, że będzie to przestrzeń matematycznie przekształcona z CIE XYZ w taki sposób aby zapewnić jej równomierność. Dwie barwy jednakowo od siebie odległe o wartość ∆E powinny być postrzegane jako jednakowo różniące się.

Delta E pierwotnie wyliczana była jako geometryczna odległość dwóch punktów w układzie współrzędnych prostokątnych (przekątna wg. twierdzenia Pitagorasa - pierwiastek z sumy kwadratów). Szybko okoazało się, że ta naturalna formuła nie odpowiada specyfice ludzkiego postrzegania. Okazało się bowiem, że oko widzi znacznie czułej różnice barw mało nasyconych (bliskich szarości) a równocześnie dość słabo w zakresie barw bardzo intensywnych. Obecna formuła obliczania delta E jest trzecią z kolei i pochodzi z roku 2000. Ilekroć podawana jest zatem wartość różnicy barw bardzo istotne jest wskazanie, która formuła została zastosowana.