ICC v2 vs. V4 - test

1. ProPhoto RGB > ISO coated v2 (creator) ICC v4
2. ProPhoto RGB > ISO coated v2 (creator) ICC v2
3. eciRGBv2
4. ProPhoto RGB > eciRGBv2 > ISO coated v2 (creator) ICC v2
5. ProPhoto RGB > eciRGBv2 > ISO coated v2 (creator) ICC v4

Conversion rendering intenet:
RGB > CMYK – preceptual RI, 
RGB > RGB  – relitive colorimetric RI
CMYK > RGB (for internet presentation only) – relitive colorimetric RI
for all conversions black compensation is on.

Profile settings:
characterisation data: Fogra39L 
TIC: 300%
black start: 10%
black max: 95%
GCR curve: heavy
black width 50
lighting: D50 

 

 

konwersja do CMYK metodą perceptualną

Uwaga: strona ta może wyświetlać się bardzo różnie w zależności od zastosowanej przeglądarki. Dla celów poglądowych warto porównać ją równocześnie na kilku różnych popularnie używanych przeglądarkach (Chrome, Safari, Firefox). Do tego zadania zdecydowanie polecane jest stosowanie monitora szerokogamutowego.

Plik RGB (dla potrzeb prezentacji internetowej wszystkie pliki zostały skonwertowane wtórnie do ProPhotoRGB)

Trzy wersje profili CMYK zostały wykonane w oparciu o tą samą charakterystykę: Fogra 39. Inaczej rzecz ujmując punktem wyjścia do zbudowania tych profili jest ten sam zbiór uśrednionych odczytów spektrofotometrycznych. Różne strategie przyjęte przy tworzeniu metody perceptualnej skutkują odmiennym sposobem interpretacji. 
W chwili obecnej konwersja metodą perceptualną, najważniejszą dla fotografii nie podlega żadnym standardom. Zestandaryzowane są dane zawarte w charakterystyce druku, natomiast wszelkie parametry decydujące o tym jak powstaje i ostatecznie działa profil pozostają otwarte. 
Profile użyte do konwersji:

ECI – ISO coated v2 300 (ECI)
bas – ISO coated v2 300 (bas)
ea  – PSO coated v2 280H (ea)

należy kursorem wskazać jednen z trzech prostokątów aby zmiecić wyświetlaną wersję pliku.

Fragmenty, na które warto zwrócić uwagę.
Jest bardzo wiele detali którymi różnią się te 3 obrazy (kolejność zachowana). 

Obraz o bardzo szerokim, w istocie przekroczonym gamucie. Jest to przykłąd jak pracując w przestrzeni ProPhoto RGB operując przykładowo programem Adobe Camera Raw łatwo wprowadzić do obrazu barwy nie tylko nie repordukowalne, czy nie wyświetlalne, ale nawet takie które wykraczają poza obszar widoczny przez człowieka!  Fotografia zawiera w sobie bardzo wiele wrażliwych na konwersję obszarów. Dobrze jest zaobserwować jak wygląda przejście tonalne barw niebieskich tła do nieostrego planu roślin. Bardzo trudne do odzorowania detale kwiatu w barwach pomarańczowych oraz fioletach. Trezba zauważyć, że żaden z profili nie dokonał konwersji w sposób w pełni zadawalający. Przykład ten jest świadomym przerysowaniem i nie reprezentuje zjawiska powszechnego. 

Prezentowana fotografia jest efektem wykorzystania dość popularnej ostatnio technologii HDR. Opisany problem jest jednym z częściej spotykanych w konwersji.  W tym przypadkunależy zwrócić uwagę na to, że profil ECI zmienia głęboki niebieski kolor w fiolet (woda w basenie),

a profil bas silnie ten niebieski rozjaśnia. Oglądając w powiększeniu warto zwrócić uwagę na odbijające się w wodzie parasole - te wyraźnie widać jedynie w ostatnim przykładzie.

Dwa pierwsze profile gubią także wiele detali czerwonego kwiatu (szczególnie w lewym górnym rogu). Taki rodzaj "ślepoty" na barwy czerwone zdarza się nie tak bardzo rzadko.

Profil bas traci wiele detali zielonego trawnika. W zakresie barw zielonych ECI zachowuje się bardzo dobrze.

Prócz porównania fotografii warto jest przeanalizować jak konwersja wplīwa na obrazy syntetyczne – spektrum oraz skale tonalne.

Czytelnicy artykułu "Zmierz się z widmem" w kwartalniku 2+3D (nr. 43/2012) mogą dodatkowo dokonać porównania z reprodukacjami w czasopiśmie. Niestety także tu jak w bardzo wielu innych przypadkach druk nie odbywa sie w zestandaryzowanych warunkach, a ustawienie maszyn odbywa dokonywane jest jedynie wrażeniowo z pominięciem metod pomiaru spektrofotometrycznego.

proflie robocze - ustawienia w pakiecie CS

Ustawienia proflili roboczych w pakiecie CS obecnie odbywa się poprzez centralnie zapisany zestaw preferencji.

Poniższe okno pokazuje standardowe ustawienia do podstawewej pracy przy wydawnictwach przygotowywanych na arkuszowe maszyny offsetowe - papier kredowy matowy lub błyszczący. 

Profile RGB

Porównanie wybranych przestrzeni RGB.
Profil ICC może opisywać realnie istniejące urządzenie.  Przedstawione tutaj różnią się nieco od takich, bowiem ze swojej natury są tworami teoretycznymi – stanowią świadome ograniczenie tego co człowiek może zobaczyć.  Jako takie stanowią wartość odniesienia dla profili opisujących konkretne urządzenia i z tego powodu wykorzystywane są jako uniwersalne przestrzenie robocze. 

ProPhoto RGB

Skrajnie szeroka przestrzeń stosowana do bardzo zaawansowanych zastosowań fotograficznych. Niewielka ilość sprzętu bezpośrednio korzysta z ProPhoto RGB, ale wsparcie przez np. Adobe Camera Raw (także Lightroom) czyni ją bardzo użyteczną do wybranych zadań (profesjonalna fotografia, digitalizacja zbiorów muzealnych itp.). Gamma natywna dla tej przestrzeni wynosi 1.8, punkt bieli to 5000K, wolumen profilu = 2.548.220 Wielkość tej przestrzeni wymaga sporej wiedzy i dlatego jest zalecana jedynie dla zaawansowanych i doświadczonych użytkowników. Znaczna część tej przestrzeni wykracza poza możliwości nawet bardzo wysokiej klasy monitory. Aby uniknąć efektu posteryzacji należy bezwzględnie korzystać z zapisu 16-bitowego. Autorem jest Eastman Kodak Company(1999) Dla Pro Photo RGB zalecana jasność wynosi 160-640 cd/m2 co nieco przewyższa wartości zalecane współczesnymi normami.


eciRGB_v2_ICCv4

Wolumen przestrzeni wynosi 1.330.440, krzywa tonalna: L* (krzywa 700 punktów), punkt bieli 5000K. Przestrzeń wypracowana przez ECI  jako przestrzeń robocza do profesjonalnych zastosowań. Zdecydowanie najnowocześniejsza i najlepiej dopracowana przestrzeń barwna zapewniająca jednocześnie najlepszą konwersję na profile CMYK zgodnie ze standardami ISO.

 

sRGB

Najpopularniejsza obecnie przestrzeń – sRGB jest bardzo uboga – jej wolumen wynosi zaledwie 832.478. Ubóstwo to jest zaletą dla producentów sprzętu, dla których spełnienie niskich wymagań nie stanowi dużego problemu - dzięki temu produkty mogą być tanie a co za tym idzie powszechne. Wielu odbiorców nie ma wysokich wymagań – największa ilość produktów jest zatem wytwarzana tak by działać w oparciu o ten standard. Jakość reprodukcji obrazu daleka jest od wymagań profesjonalnych. Wielu ambitniejszych amatorów fotografii dostrzega szybko ograniczenia jakie narzuca tak zdefiniowana przestrzeń barwna, uśredniona wartość gamma 2.2 – jest różna od zalecanej do zastosowań poligraficznych (sRGB nie bazuje na stałej wartości gamma – zmienia się ona nieliniowo w zakresie od 1 w okolicach czerni do 2,4), punkt bieli wynosi 6600 K i jest niezgodny z zalecanym (5000 K). Autorem jest Hewlett-Packard i Microsoft. Przestrzeń sRGB stanowi obecnie standard internetowy zaakceptowany przez W3C

Inne powszechnie znane przestrzenie RGB:

AdobeRGB1998

Wolumen przestrzeni wynosi 1.306.820 – jest zatem znacznie bogatsza od sRGB. Natywna gamma 2.2 - jest różna od zalecanej do zastosowań poligraficznych, punkt bieli 6600 K – także różny od zalecanego. Jako wywodząca się ze USA jest szeroko wspierana przez producentów np. aparatów fotograficznych, które często dają wybór jedynie pomiędzy AdobeRGB a sRGB. Podstawową wadą jest jednak to, że nie zawiera ona w sobie w całości przestrzeni druku offsetowego na papierze kredowym – ISO Coated v2. 

Adobe Wide Gamut RGB
Nieco mniejszą, ale także bardzo szeroką przestrzenią jest Adobe Wide Gamut z gammą 2,2 oraz punktem bieli 5000 K i wolumenem 2.022.550

 

 Zestawienie wybranych przestrzeni RGB w zestawieniu z najpowszechniej używanym profilem CMYK: ISO Coated v2

Lista opracowanych przestrzeni RGB jest dość obszerna. Większość z nich ma jednak dość marginalne znaczenie, albo wykorzystywana jest do bardzo wąskich zastosowań.

 

dobór i ocena monitora do prac graficznych

Najprościej wybrać monitor z listy opublikowanej przez niemiecki instytut Fogra. W praktyce znajdują się tam produkty trzech producentów Eizo, Nec i Quato. Jeżeli monitor znajduje się na tej liście to oznacza to, że przeszedł skutecznie proces certyfikacji wykonany w laboratoriach Fogry. Badania tam wykonywane są bardzo drobiazgowe, z zastosowaniem zaawnsowanych urządzeń i technik pomiarowych.

Creator poleca monitory Nec z uwagi na bardzo korzystną cenę za produkt o wysokiej jakości. Nie oznacza to oczywiście, że nie doceniamy monitorów Quato oraz Eizo. Monitory Nec  z serii SpectraView dostarczane są w komplecie z osłoną antyodblaskową posiadającą klapkę dla umiesczenia spektrofotometru lub kolorymetru, doskonałe oprogramowanie kalibracyjne basiccolor w wersji OEM oraz płyn i szmatkę do czyszczenia powierzchni ekranu.

Jeżeli jednak ktoś nie chce zakupić monitora jednej z trzech wymienionych firm może dokonać własnej oceny dowolnego monitora pod kątem potencjalnej przydatności do stworzenia stanowiska softproofingowego. Oto kilka wskazówek, które mogą okazać się pomocne:

Wymagane cechy monitora (niespełnie choćby jednej przekreśla sensowność wykorzystania):

1. matowa, redukująca refleksy powierzchnia czołowa matrycy. (matryce błyszczące NIE nadają się)
2. maryca nie wrażliwa na kąt pochylenia (wiele matryc jest szczególnie wrażliwych na odchylenia w pionie. Aby to sprawdzić najprościej wejść na tę stronę (koniecznie w skali 1:1) i ocenić jak silny wpływ na postrzeganie obrazu ma kąt patrzenia. Jeżeli wszystko jest dobrze to wyświetlana strona będzie monochromatycznym przepływem od czerni do bieli. Gdy jednak zaobserwujemy, że obracanie monitora w górę i dół zmienia barwy – z tego monitora nie będzie pożytku skoro kąt patrzenia tak wpływa na sposób wyświetlania.
3. luminancja monitora możliwa do ustawienia na poziomie  około 120cd/m2 (wiele monitorów jest zbyt jasnych i nie pozwala na precyzyjne ustawienie takiej wartości.
4. równomierność  świecenia na mierzona w 9 lub 25 punktach: góra/ środek/dół, lewa/środek/prawa zapewnia maksymalne odchylenie nie większe jak 10% (ten warunek bywa w praktyce dość trudny do zrealizowania - mimo to warto jest szukać monitora możliwie jednorodnego
5. matryca wolna od widocznych uszkodzeń, przebarwień, zauważalnych zmian jasności w czasie pracy (należy wyświetlić kolejno na całym ekranie barwy podstawowe i pochodne)
6. oprogramowanie kalibrujące dostosowane do pracy z monitorem posiada możliwość ustawienia wszystkich opisanych w procedurze profilowania parametrów.

 

adaptacja chromatyczna

Zarzadzanie barwą ICC (International Color Consortium color management) bazuje na standardowym iluminancie D50. Jeżeli np. monitor wykorzystuje punkt bieli inny niż D50 zarządzanie barwą wymaga zastosowania transformacji powrototnej do D50. Prosta transformacja wsteczna (standardowa lub odwrócona vonKreis’a) bierze pod uwagę percepcję oka ludzkiego. Perceptualnie zoptymalizowana transformacja adaptacji chromatycznej np. vonKreis’a odbierana jest transparentnie przez ośrodek wzroku w mózgu. Brak perceptualnie zoptymalizowaej adaptacji chromatycznej skutkuje poważnymi różnicami barwy (barwy ciepłe stają się chłodne)

Po lewej obraz po adaptacji chromatycznej. Bez stosowania formuły adaptacji chromatycznej (z prawej) obraz odbierany jest jako zbyt chłodny. 

Najczęściej stosowane formuły adaptacji chromatycznej noszą swoje nazwy od ich twórców (Bradford, vonKries)

 

/ na podstawie i z wykorzstaniem przykładów oraz za zgodą: Ugra - Szwajcarskie Centrum Kompetencji ds. Mediów i Technologii Druku