Profile ICC

Istnieje wiele typów profili ICC.

Właściwym źródłem aktualnych informacji na ten temat jest: color.org- oficjalna stona ICC. Tam też dostępny jest pełny tekst (w języku angielskim) normy ISO 15076-1:2005, która definiuje architekturę profili ICC.

Profile typu Device.
Najpowszechniej spotykane z nich to profile typu Device – czyli takie, które opisują możliwości reprodukcji barwnej określonego urządzenia korzystając ze zdefioniowanych przez przez CIE – Międzynarodową Komisję Oświetleniową przestrzeni CIExyz lub CIELab.  Monitor, skaner, drukarka czy projektor uzyskuje indywidualny opis odwołujący się do wspólnej, służącej wzajemnej wymianie uniwersalnej przestrzeni - PCS (ang. profile connection space). Dzięki temu produkty różnych producentów znajdują wspólny układ odniesienia. Model barwne barwne wykorzystwane w PCS: CIExyz oraz CIELab są wzajemnie przeliczalne na drodze przekształceń matematycznych – główna różnica polega na sposobie obrazowania. Z tego też powodu często w uproszczeniu mówi się, że profile typu device tłumaczą przestrzeń konkretnego urządzenia na wartości Lab. Różne urządzenia mogą z uwagi na swoją konstrukcję pracować w różnych typach przestrzeni np. RGB (monitory, skanery, aparaty cyfrowe, projektory) lub CMYK (drukarki, plotery, druk cyfrowy, druk offsetowy) w zależności czy w danym urządzeniu kolor powstaje poprzez mieszanie (sumowanie) świateł (RGB), czy filtrowanie światła odbitego (CMYK).

Zarządzanie barwą.
Zarządzanie barwą to mechanizm, w którym wszelkie informacje o barwie przeliczane są poprzez PCS. Monitor posiada własny profil definiujący jego możliwości reprodukcji – obraz powstały w wyniku skanowania skanerem ma profil określony jego technicznymi możliwościami. Odwołanie się niezależnego układu odniesienia np. Lab pozwala przy poprawnie zestrojonym systemie wyświetlić na ekranie monitora obraz z aparatu w sposób możliwie najwierniejszy, na jaki pozwalają ograniczenia wynikające z niedoskonałości technicznej obu urządzeń. Skaner może bowiem zarejestrować niektóre barwy, które z powodu jakości matrycy nie są w stanie być poprawnie wyświetlone. Ale także może się zdarzyć, że monitor byłby w stanie wyświetlić pewne barwy, które nie są poprawnie rejestrowane przez urządzenie wejściowe. Gdy ilość urządzeń rośnie system rozbudowuje się o kolejne elementy. Czynności związane z tworzeniem profili nazywamy profilowaniem. Różne typy  urządzeń mają typowe dla siebie procedury kalibrowania i profilowania (zobacz: kalibracja i profilowanie monitora).

Różne urządzenia posiadają różną zdolność odwzorowywania przestrzeni Lab - zawsze jest to tylko pewny wycinek całości. Ten fragment, która jest reprodukowalny nazywa się gamutem. Im większy gamut tym zdolności urządzenia większe.

Metody konwersji.
Problem pojawia się gdy następuje konieczność konwersji gamutu dużego na mały. Jak postąpić z barwami, które występują jedynie w przestrzeni większej. Zadanie próbują rozwiązywać różne metody konwersji (ang. Rendering Intent). Metody absolutnie kolorymetryczna i relatywnie kolorymetrycza dbają o maksymalną wierność bezwzględnym wartościom Lab. Metoda ta zapewnia najwierniejsze oddanie barw, ale jedynie dla obszaru wspólnego dla obu profili. Nie zachowuje ona relacji barw obszarów rozłącznych. Dwie barwy o różnym nasyceniu znajdujące się poza gamutem docelowym w wyniku takiej konwersji przestaną się różnić. Wady takiej nie ma metoda percepcyjna. Ta stara się zachowywać wzajemne relacje, ale w zamian nie chroni wartości bezwzględnych. W takim przypadku barwa która mogłby być reprodukowana bardzo wiernie, traci tę możliwość by umożliwić także innym barwom wzajemne relacje w przestrzeni docelowej. Obrazowo można powiedzieć, że metoda kolorymetryczna okrawa niespójne obszary, a percepcyja prowadzi do sprasowania przestrzeni. Różne metody mogą dodatkowo wprowadzać dodatkowe mechanizmy np. kompensację punkt czerni. Większość mechanizmów związanych z różnymi metodami nie jest znormalizowana. Powoduje to znaczące różnice w rozwiązaniach proponowanych przez różnych producentów (zobacz także: konwersja do CMYK metodą perceptualną oraz Fogra39 based profiles)

Inne typy profili:

Profile typu DeviceLink (DL) - to specjalna wersja profili wymagających specjalnych machanizmów obsługujących, przeznaczona dla profili CMYK. Profile DL umożliwiają wzajemne transformacje jednej przestrzeni CMYK na druga z zachowaniem wybranych istotnych cech profilu pierwotnego np. sposobu generacji składowej K (czerni), czystości barw podstawowych lub pochodnych. Dzięki takim profilom można "przetłumaczyć" plik przygotowany z zastosowaniem określonego profilu CMYK na inny (np. z papieru powlekanego na papier offsetowy) z zachowaniem czarnych tekstów tworzonych – czyli bez użycia składowych CMY. Standarowa transformacja przy użyciu proflili Device zatraci tak istotną cechę i po konwersji czarny tekst będzie miał wszystkie składowe - co uniemożliwi poprawny druk. Zastosowanie profili DL jest znacznie szersze – umożliwia zmianę wielu istotnych cech np. wartości maksymalnego nafarbienia (maksymalnej sumy farb w jednym punkcie) tak by usprawnić proces druku. Możliwe dzięki DL są konwersje sposobu generacji czerni, które w ostatecznym rezultacie pomogą na poważne ograniczenia zużycia farby drukarskiej, toneru czy atramentu.
Na technologi DeviceLink oparte są tzw. serwery koloru, oferowane przez wielu dostawców rozwiązań dla poligrafii. Bardzo interesującym przykładem jest nagrodzona technologia Dynamic DeviceLinks opracowana przez Alwan Color Expertise (ACO®). W tym przypadku serwer odczytuje profile elementów składowe złożonej do druku strony i dynamicznie tworzy różne profilie DL dopasowując wszystie elementy do jednego określonego profilu docelowego.

Profile typu Abstract - bardzo interesująca grupa profili pozwalająca na operacje wykonywane w przestrzeni Lab. Dzięki swoim specyficznym cechom są niezastąpione w zaawansowanej obróbce fotografii. Pozwalają niekiedy na najbezpieczniejszy i najbardziej efektywny rodzaj transformacji. Profile typu Abstract obsługiwane są m.in. przez program Adobe Photoshop. Ich użycie wymaga włączenia opcji zaawansowanych w zakładce konwersji. Niewielka ilość gotowych profili dołączonych do oprogramowania może być łatwo wzbogacona o profile zakupione lub stworzone samodzielnie przy użyciu dodatkowego oprogramowania.

Profile typu Color-Cast zostały opracowane dla potrzeb łączenia w jednym profilu dwóch zasadniczych funkcji - poprawnego opisu gamutu drukarki/papieru/ tuszy-farb-tonerów z przestrzenią symulacyjną, która ma ograniczyć zbyt duży gamut do mniejszego - wybranego do symulacji. Takie profile umożliwiają bez użycia kosztownych rozwiązań symulację druku na papierze kredowym przy użyciu drukarki fotograficznej (np. atrametowej). Profile Color-Cast pozwalają na namiastkę proofingu przy minimalnych nakładach. Profilom takim odpowiada funkcja proofingu dostępna w czasie druku z programu Adobe Photoshop. Istnieje tam możliwość wskazania jednocześnie dwóch profili  - opisującego druk na określonym papierze i określonych ustawieniach drukarki oraz profili symulacji np. odpowiadającego charakterystyce Fogra39. Zastosowanie profili Color-Cast rozszerza taką możliwość na inne programy. 

ICC v.4
ICC rekomenduje korzystanie z profili wersji 4. Profile oparte o nową specyfikację mają zapewniać kompatybilność z technologią PRMG (Perceptual Reference Medium gamut). Wiele oprobramowania stara się obecnie wspierać nową specyfikację, lecz sporo starszego potrafi generować nieoczekiwane błędy. Warto zmienić włąsne ustawienia w sytuacji pewności, że nie jesteśmy zmuszeni do pracy ze starszymi rozwiązaniami ( np. RIPami w naświetlarni czy drukarni).
(zobacz także: profile icc w wersji 4 oraz ICC v2 vs. V4 - test) 

Adaptacja chromatyczna.
Ważnym zagadnieniem mającym ścisły związek z wzajemnym przeliczaniem profili jest korekta wynikając a z rożnie zdefioniowanego punktu bieli czyli temperatury barwowej. Zobacz: adaptacja chromatyczna.